Piet Borst

Beste Wim, 

Weinig leden hebben hun president het vuur zo na aan de schenen gelegd als ik, denk ik. De grootste steen des aanstoots was uiteraard het Bijker-rapport, maar ook over de noodzaak voor de KNAW om luider en duidelijker in publieke media voor de wetenschap en geld voor onderzoek te pleiten werden we het niet eens. Jij gelooft in tactvol achter de schermen opereren, in overleg met ministeries in stille Haagse kamers en ik niet.  

Mijn scepsis komt voort uit mijn eigen ervaring met de Haagse politiek. In de 90er jaren heb ik als wetenschappelijk directeur van het NKI aan den lijve ondervonden hoe overleg ten departemente over dreigende subsidie kortingen, geen enkel effect had. Bewerking van parlementsleden en fors aagezette publiciteit hielpen wel. Later heb ik 3 jaar doorgebracht in het Innovatie Platform, een intensieve en leerzame periode. Ik heb toen de Haagse mores leren kennen, waar ik van mijn schoonzuster Els Borst wel eens verhalen over had gehoord. Aanvankelijk kwamen de controversiele punten die ik inbracht soms niet eens in de notulen van de vergadering, omdat "de minister het niet opportuun vond om dit schriftelijk vast te leggen". Vasthoudend steeds harder roepen hielp. En dan de neiging om binnenskamers toezeggingen te doen, die later anders geinterpreteerd werden. Veel beloven en weinig geven, doet de dwazen in gelukzaligheid leven en houdt de lastige vragers op afstand. Totdat die vragers het doorkrijgen natuurlijk. Ik moest daar wel eens aan denken toen het KNAW bestuur zo gelukkig was met het toegezegde miljard. En dan dat continue Haagse framen en verpakken. De verontwaardiging bij de ambtenaren als ik zo'n stuk even ontdeed van overbodige frasen, waardoor driekwart verdween.

We waren het dus vaak volstrekt oneens, maar je wist met die kritiek bewonderenswaardig om te gaan. Je nam de kritiek serieus, beantwoordde argumenten met tegenargumenten en bleef het opgewonden standje hoffelijk en uiterst vriendelijk behandelen. Je wist iedere indruk te vermijden dat je mijn kritiek als een persoonlijke aanval zag en de zakelijke verschillen van mening wist je tot de zakelijke kant te beperken. Dat maakte het altijd  tot een genoegen om issues met je te bespreken, ook als we het volstrekt niet eens waren (Bijker!).  Ik vond dat een geweldige prestatie, die ik je niet na doe. 

Jammer dat die hemel niet bestaat, maar voor zo'n aardige en hoffelijke man als jij zou ik graag een warme aanbevelingsbrief schrijven.

Bij deze dus. 

Met beste groet, 

Piet Borst